The English Language forum where you can learn and speak English online with the English speakers from all over the world!
ingilizce forum,Pratik Ingilizce,Ingilizce ders,ingilizce gramer,İngilizce Kaynak Ingilizce Pratik Ingilizce Gunluk ingilizce Yıllık ingilizce Plan Kpds Forum
| Author |
Message |
ZeNiTH
Moderator
Posts: 1,045
Location: Zenith
Group: Moderators
Joined: Nov 2006
Status:
Offline
Reputation: 18
Gender:
|
RE: English Stories "İngilizce Hikayeler Çevirisi Mevcut"ingilizce turkce Hikayeler Arsiv
The Big Chance
H
e wasn’t the kind to pick a secretary by the color of her hair. Not Bill Hargrave. Both Paula and Nancy had been smart enough to know that. And for some time everyone in the office had known that one of them, Paula or Nancy, was going to get the job. In fact, the decision would probably be made this afternoon. Hargrave was leaving town and wanted to settle the matter before he left.
The two girls could see him from their desks outside his office. Maybe it was only some correspondence that he was looking at with cool, keen eyes. But for a moment his finger seemed to pause above those two efficient little pushbuttons. If he pressed the left one, it would be Paula’s pulse which would begin to beat faster.
Paula couldn’t keep her eyes off that light on her desk. She kept making mistakes in her typing and nervously taking the sheets of paper out in order to start all over again.
She leaned across her typewriter and said to Nancy, “The boss is all dressed up today. He must be going on a special trip.”
She was just talking to relieve her nervousness. Nancy took her time about answering. She wasn’t used to having Paula talk to her in such an intimate tone. Not since they’d learned a month ago that they were both in line for a promotion, for the important job as Bill Hargrave’s secretary.
“He does look nice.”
Hargrave was young and outside of office hours he was said to be human. But that wasn’t why he’d gotten to be one of the important officials of the company until they saw him one day in one of the top executive positions.
The two girls saw him get up from his desk and walk to the doorway of his office. He stood there with one hand in a pocket of his blue flannel suit. There was a small white flower in his buttonhole and the usual keen, unrevealing smile on his face.
“Did you send for the tickets?” he asked Nancy.
“I got the tickets all right,” she answered, “but…and she tried to smile in the same hard way the boss did. She looked about as hardboiled as a white kitten. “But there just aren’t any staterooms to be had,” she told him. “Not for love or money.”
The boss was certainly disappointed. Anybody could see that.
“Suppose I try it?” Paula suggested quickly.
And for the next ten minutes, half the office employees could hear Paula telling the ticket agent exactly what she thought of him.
“Listen,” she said, “I don’t care whose reservations you have to cancel…”
Well, the job was worth going after. There was the salary, for one thing. And there was the prestige. The boss’s secretary knew a great deal about the business. And there were the interesting people she got to talk to. The important people. And the boxes of perfume, flowers, and candy they often left on her desk.
And there was Bill Hargrave for a boss. Young and clever and attractive. That was a factor, too. Because in the advertising business you called the boss “Bill,” and he called his secretary “Nancy” or “Paula” and took her to dinner on the company expense account.
It was all strictly business, but it seemed intimate and informal.
Both Paula and Nancy knew about those dinners. Bill had tried to be fair. He would ask Paula to stay one night, and it would be Nancy’s turn the next night.
But Paula had been smart. She had soon learned how impersonal Bill Hargrave could be, even at those intimate dinners. About as personal as one of those advertisements that says, “This means you.” And she saw how much harder to please he was during the overtime hours- more irritable, more inclined to be critical in his manner.
So when Nancy had said, “I don’t mind staying nights, really. I know Paula usually has a date. She’s popular with the men…” well, Paula had been glad to let it go at that. She’d been quick enough to see that neither of them was going to get the job simply on a basis of physical attractiveness, and she was right.
Paula didn’t need any lessons when it came to office politics. She was the one who was always busy when someone of little importance in the office wanted his material typed. “Sorry, but it’s impossible, Jack. Why not ask Nancy?”
And they did ask Nancy. It left Paula free to do Bill Hargrave’s work in a hurry. She was never too busy for Mr. Bill’s work.
When Hargrave finally pressed one of those buttons it was at Paula’s desk that the light went on. She started to make a grab for her notebook, but she quickly took out her mirror first. Then she grabbed up her notebook and an envelope that was on her desk.
As for Nancy, what else could she do but sit there with her pretty blonde head bent over her typewriter? Nancy was a natural blonde, and that seemed the best way to describe her.
She just didn’t seem to know any tricks such as Paula did for making herself more popular with the boss.
The moment Paula got inside Hargrave’s office he asked about that stateroom.
“Any luck, Paula?”
Paula wasn’t dumb. It was the little things that would count with Mr. Bill. Orchestra seats at the theater when an important client was in the town and the show was sold out. Or a stateroom when there were “no staterooms to be had for love or money.”
She handed him the envelope. It contained the two sets of tickets. “That’s your stateroom number on the outside,” she said in a businesslike way.
She had on a blue flannel suit something like Bill’s, and it was clear he thought she looked pretty smart in it.
“Don’t forget the time,” she added, “eight-fifteen.”
Hargrave smiled. “So there were no staterooms for love or money, eh?”
He looked again at the number of his stateroom and he put the envelope carefully in his inside pocket.
Then he told her. She was going to have a new job. He mentioned the salary, too. He didn’t neglect to mention the salary.
She took it just right- in a very businesslike manner. Just enough of gratitude.
And then, the old sportsmanship. How sorry she felt about Nancy. She didn’t look sorry
And neither did Bill. He told her it was okay, that she shouldn’t worry about Nancy, that Nancy wasn’t made for the job anyway, and that besides, he and Nancy were leaving on their honeymoon tonight. Tonight at eight-fifteen.
TÜrkçesi
Büyük Fırsat
O
bir sekreteri saçının rengine bakarak seçecek tipte biri değildi. En azından Bill Hargrave böyle değildi. Hem Paula, hem de Nancy bunu bilecek kadar zekiydiler. Ve bir süredir de bürodaki herkesin bildiği gibi içlerinden biri, Paula veya Nancy, işi alacaktı. Aslında, karar muhtemelen bu öğleden sonra verilecekti. Hargrave kasabadan ayrılıyordu ve gitmeden önce meseleyi halletmek istiyordu.
Kızların ikisi de, çalışma odasının dışındaki masalarından onu görebiliyorlardı. Belki de patronlarının sakin, keskin gözlerle baktığı sadece bir mektuptu. Ama bir an için parmağı, o iki küçük işlek çağrı düğmesinin üzerinde durur gibi oldu. Eğer soldakine basarsa, daha hızlı atmaya başlayacak olan nabız Paula’nınki olacaktı.
Paula gözlerini masasının üzerindeki ışıktan ayıramıyordu. Daktiloda hata yapmaya ve herşeye baştan başlamak için gergin bir şekilde kağıtları çıkarmaya devam etti.
Daktilosunun üzerinden eğildi ve Nancy’ye, “Patron bugün baştan aşağıya iyi giyinmiş. Özel bir geziye gidiyor olmalı” dedi.
Sadece gerginliğini yatıştırmak için konuşuyordu. Nancy cevap vermekte acele etmedi. Paula’nın, kendisiyle böyle samimi bir ses tonuyla konuşmasına alışkın değildi. Özellikle de, bir ay önce her ikisinin de Bill Hargrave’in sekreterliği gibi önemli bir işe terfi etmek için aday olduklarını öğrenmiş olmalarından beridir.
“Hoş görünüyor.”
Hargrave gençti ve mesai saatlerinin dışında insancıl olduğu söylenirdi. Ama onu, bir gün şirketin üst yönetici mevkilerinde birinde görene kadar şirkette önemli biri olması gerektiğinin sebebi bu değildi.
Kızların ikisi de onun masasından kalktığını ve çalışma odasının girişine doğru ilerlediğini gördü. Orada, bir elini mavi kadife takım elbisesinin ceplerinden birine sokmuş olarak ayakta durdu. Ceketinin yakalarından birinde küçük, beyaz bir çiçek ve yüzünde her zamanki zeki, kendini açığa vurmaz gülümsemesi vardı.
“Biletleri istettiniz mi? diye sordu Nancy’ye.
“Biletleri hallettim,” diye yanıtladı Nancy, “ama… ve patron gibi aynı ciddi ifadeyle gülümsemeye çalıştı. Beyaz bir kedi yavrusu kadar çaresiz göründü o an. “Ama ayırtabileceğimiz hiç özel kompartman kalmamış,” diye açıkladı ona. “Mümkünatı yok.”
Patron kesinlikle hayal kırıklığına uğramıştı. Bunu herkes farkedebilirdi.
“Bir de ben deneyim mi?” diye çabucak bir teklifte bulundu Paula.
Ve sonraki on dakika boyunca ofis çalışanlarının yarısı, Paula’nın bilet satış görevlisine kendisi hakkında ne düşündüğünü söylemesini duyoyorlardı.
“Dinleyin,” diyordu, “Kimin rezervasyonlarını iptal etmek zorunda kaldığınız hiç umurumda değil…”
Eee, iş peşinden koşmaya değerdi. Bir kere, maaşı iyiydi. Ve saygınlığı vardı. Patronun sekreteri, işler hakkında oldukça fazla bilgiye sahip olurdu. Ve konuşmak durumunda kaldığı ilginç
insanlar vardı. Önemli kişiler. Ve bu kişilerin sık sık masasının üstüne bıraktığı kutular dolusu parfüm, çiçek ve şekerler.
Ve Bill Hargrave vardı patron olarak. Genç ve zeki ve çekici. Bu da bir etkendi. Çünkü, reklamcılık işinde patronuna “Bill” diye seslenirdin, ve o da sekreterine “Nancy” veya “Paula” derdi ve onu şirket giderleri hesabından ödenen akşam yemeklerine ***ürürdü.
Bu mutlak suretle, tamamen işin bir parçasıydı, ancak biraz samimi ve gayri resmi görünürdü.
Hem Paula, hem de Nancy bu akşam yemeklerini iyi biliyorlardı. Bill adil olmaya çalışmıştı. Bir akşam Paula’dan kalmasını rica ederdi, ve sonraki akşam yemek sırası Nancy’ye gelirdi.
Ama Paula akıllı hareket etmişti. Bill Hargrave’in o samimi akşam yemeklerinde bile ne kadar mesafeli olabildiğini hemen öğrenmişti. Şu içlerinden birinde aşağı yukarı “Bu sen demeksin” diyen reklam kadar mesafeliydi. Ve onu fazla mesai sırasında memnun etmenin nasıl daha da zor olduğunu gördü_ daha asabi, hareketlerinde eleştirici olmaya daha fazla eğilimli.
Ve tabii Nancy “Akşamları ben kalabilirim, gerçekten. Paula’nın genellikle bir randevusu olduğunu biliyorum. Erkekler arasında oldukça meşhur…” dediğinde, Paula olayın böyle gelişmesine izin vermekten hoşnut olmuştu. Paula, ikisinin de bu işi sadece fiziksel çekicilikleri ile elde edemeyeceklerini görmekte gecikmemişti, ve haklıydı.
İş, büro politikalarına geldiğinde, Paula’nın hiç bir derse ihtiyacı yoktu. Büroda fazla önemli olmayan biri notlarını daktilo ettirmek istediğinde her zaman meşgul olan hep oydu. “Üzgünüm, ama imkansız Jack. Neden Nancy’den istemiyorsun?”
Ve onlar da Nancy’ye rica ederlerdi. Bu Paula’ya, Bill Hargrave’in işlerini daha acele yapma özgürlüğünü getirdi. O, Bay Bill’in işleri için asla çok meşgul değildi.
Hargrave en sonunda şu düğmelerden birine bastığında, ışığı yanan Paula’nın masasıydı. Not defterini kapmak için hareketlendi, ama daha önce çabucak aynasını çıkardı. Sonra defterini ve masasının üzerindeki bir zarfı aldı hemen.
Nancy’ye gelince, sapsarı kafası daktilosunun üzerine bükülmüş bir şekilde orada öylece oturmaktan başka ne gelirdi elinden? Nancy doğal bir sarışındı, ve bu onu tanımlayabilecek en iyi ifadeydi.
Sadece, Paula’nın kendini patrona daha da yakınlaştırmak için başvurduğu hilelerin hiç birini biliyor gibi görünmüyordu.
Paula patronun çalışma odasına girdiği anda, Hargrave şu kompartman konusunu açtı.
“Hiç şansımız var mı, Paula?”
Paula aptal değildi. Mr. Bill için önemli olan Ufak ayrıntılardı. Önemli bir müşteri kasabadayken, tüm biletlerin satıldığı bir tiyatro salonunda orkestra gösterisi için yer bulabilmek gibi. Veya “ayarlanmasının mümkün olmadığı” bir zamanda bir kompartman.
Ona zarfı uzattı. İçinde iki kişilik bilet vardı. “Bu salonun kenarındaki kompartmanınızın numarası,” dedi ciddi bir ifadeyle.
Üzerine Bill’inkine benzer mavi kadife bir takım elbise giymişti, ve bu elbise içinde patronun onun çok güzel göründüğünü düşündüğü aşikardı.
“Saatini unutmayın” diye ekledi, “sekiz-onbeş.”
Hargrave gülümsedi. “Güya kompartman ayarlamak mümkün değildi, ha?”
Kompartmanının numarasına tekrar baktı ve zarfı dikkatli bir şekilde iç cebine koydu.
Sonra ona söyledi. Yeni işi o alacaktı. Maaştan da bahsetti. Maaştan bahsetmeyi ihmal etmedi.
Paula bunu tam anlamıyla uygun bir şekilde-çok ciddi bir tavırla- kabul etti. Sadece yetecek kadar bir minnettarlıkla
Ve sonra, şu eski sportmenlik. Nancy için ne kadar da üzülüyordu. Aslında pek de üzgün görünmüyordu.
Ve Bill de üzgün görünmüyordu. Ona her şeyin yolunda olduğunu, Nancy için endişelenmemesi gerektiğini, nihayetinde Nancy’nin bu işe uygun olmadığını, ve bunun yanısıra, o ve Nancy’nin bu akşam balayına çıkacaklarını söyledi. Bu akşam, saat sekiz-onbeşteki trenle.
<!-- / message --><!-- sig -->
[Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
IF YOU WANT TO DOWNLOAD MORE GRAMMAR BOOKS CLICK [Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
Author: Betty Schrampfer Azar Publisher: Longman Pages: 567 [Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
|
|
| 05-11-2008 04:10 PM |
|
 |
ZeNiTH
Moderator
Posts: 1,045
Location: Zenith
Group: Moderators
Joined: Nov 2006
Status:
Offline
Reputation: 18
Gender:
|
RE: English Stories "İngilizce Hikayeler Çevirisi Mevcut"ingilizce turkce Hikayeler Arsiv
The Wrong House
James N. Young
[Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
IF YOU WANT TO DOWNLOAD MORE GRAMMAR BOOKS CLICK [Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
Author: Betty Schrampfer Azar Publisher: Longman Pages: 567 [Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
|
|
| 05-11-2008 04:10 PM |
|
|
ZeNiTH
Moderator
Posts: 1,045
Location: Zenith
Group: Moderators
Joined: Nov 2006
Status:
Offline
Reputation: 18
Gender:
|
RE: English Stories "İngilizce Hikayeler Çevirisi Mevcut"ingilizce turkce Hikayeler Arsiv
The Wrong House
James N. Young
<!-- / message --><!-- sig -->
[Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
IF YOU WANT TO DOWNLOAD MORE GRAMMAR BOOKS CLICK [Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
Author: Betty Schrampfer Azar Publisher: Longman Pages: 567 [Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
|
|
| 05-11-2008 04:11 PM |
|
|
ZeNiTH
Moderator
Posts: 1,045
Location: Zenith
Group: Moderators
Joined: Nov 2006
Status:
Offline
Reputation: 18
Gender:
|
RE: English Stories "İngilizce Hikayeler Çevirisi Mevcut"ingilizce turkce Hikayeler Arsiv
To Love and To Honor
I
t was rather surprising to discover a deep vein of sentiment in little Geoege Potter. I had been his fried and his lawyer for many years and had watch the always fat and once alert little man settle in to a domestic routine. He had been moderately succesfull in business, sufficiently succesfull to permit him to retire from business and to trawel about the world a little if he had wanted to do so. But instead he and Esther were content to sit night after night in their pleasant living room; she was busy with her sewing or reading, he passing the time with his excellent collection of postage stamps .
Looking back over the years of my friendship with Potter , I can see that the vein of romance had probably been there all the time . there was, for instance, his very romantic lowe-affair with Althea Deane – an affair which almost became a scandal. But just when peole began to gossip about them, George married her.
That marriage appeared to estinguish George Potter’s last spark of romanticism. It never had a change to be succesfull, and when Althea left him suddenly, George’s friend thougt that he was fortunate to lose her. Lare came the news of Althea’S death while living abroad, and a couple years of later George began to call up on Esther seriously. The people of our group were only slightly interested- it is dificult to become gereatly excited over a possible mariage when both the man and the woman are equally rather dull and uninteresting.
The marriage was a very nice affair. There followed the usual series of the parties for the newly maried couple . then it seemed George and Esther retired from life. Even his business affairs ran so well that there was little need on George’s part for my sevices as his lawyer- and when I never ceased to like him, we found less and less incommon as the years passed .
I couldn’t imagine that they were happy. There wasn’t eough sentiment - that’s the way I figured ut George . And nothing happened to change my oppinion until a few weeks before their twenty-fifth aniversery.
It was then that he came into my office , his fat little face shining with enthusiasm, and told me his unusual plans for the silver anniversary. His bright little eyes shone as he axplain the thing, and I’ll confes that I was prwtty well confused; not alone because his plan was sentimental and profoundly impressive, but mainly because it was quiet , dull, old George Potter who was planning this thing – the George Potter who had lived a quiet life since his second marriage and who had avoided social contacts.
According to waht George told me, he was doing this things for Esther’s shake. “It’ll please her “ he explained.“ Woman like that sort of thing, you know- and this seems to me a real idea. You have to be part of it, because you were to be a best man when Iand Esther were maried. It’s just a gesture on my part- a sort of sacrifice to please the old lady. “
I’ll say this for George, he didn’t do things halfway. Instead of the usual part, he presented a perfect duplication of his mariage to Esther twenty- five years before. there was even the same minister – very old now- and the same violenist who had played “ Oh promise me at the other ceremony. A good many of the oreginal guest were there. Most of us rather gray haired now. But the thing was very impressive: Esther in the same bridal dress she had worn twenty – five year before- let out around the hips perhaps – and carrying a bouqued of bride roses, the bridesmaids in pink, with boughed of Killarney roses; even a person to carry the ring. It was great fun and very impressive where one might have expected it to be absurd.
As for Esther, I never saw a woman look more beautiful. she took on a aura of genuine beauty. Of course she would have been lest then human and far from feminine to have failed to responed to this magneficent exhibition of husbandly devotion.
But finally the ceremony was finished and the guests went to the dining room for the rich supper which had benn prepared by special cooks employed for this occasion . George and I were left alone and he sang exhousted into a chair. I placed my hand on his shoulder and congratulated him on the success of his party .
“You really think it was a success?“
“Wonderful! And,“ jockingly,“ you certainly should feel completely married . “
“Yes, I do.“ He became silent for a moment or two, and when he spoke again it was in a deeply serious tone.“ There is something I have got to explain to you as my friend and my lawyer” He stopped for a second, then asked suddenly:’’You remember my first wife?’’
‘’Althea?“ I was surprised by the question.“ Certainly.“
“ Did you know , “ he went on in a strange voice , “ that she died only last year ? “
“Good Lord! I thought she died twenty-seven years ago. “
“So did I,“ he said quitely. “ And when I married Esther , I thought I was a widower. But I wasn’t – and in case anything ever comes up – well, I want you to understand that affair tonight was a real wedding for Esther and me.“
Türkçesi
Sevmek ve Saygı Duymak
K
üçük George Petter’ de derin bir duygu keşfetmek gerçekten şaşırtıcıydı. Yıllardır arkadaşı ve avukatıydım... işinde orta derecede başarılıydı. Emekliye ayrılmak ve o da isterse küçük bir dünya turuna çıkmak için yeterince başarılıydı. O ve Esther bunun yerine her gece güzel oturma odalarında oturmaktan memnundular; Esther dikiş veya okuma ile meşguldü,George mükemmel posta pulu koleksiyonu ile zaman geçiriyordu.
Geriye; Potter ile arkadaşlık yıllarımıza baktığımda belki de her zaman var olan o romantik hissi görebiliyorum. Örneğin, Althea Deane ile neredeyse bir skandal olan bir aşk macerası vardı. Fakat tam insanlar onlar hakkında dedikodu yapmaya başladıklarında George Alhea ile evlendi.
Bu evlilik George Potter’ in son romantizm kıvılcımlarını söndürecek göründü. Evliliğin başarılı olmak için hiç şansı olmadı ve Althea O’ nu aniden terk ettiğinde George’un arkadaşları onun Althea’yı kaybettiği için şanslı olduğunu düşündüler. Daha sonra Althea’nın yurt dışında yaşarken öldüğü haberi geldi. Bir iki yıl sonra George Esther’ı ciddi şekilde (özlemeye) başladı. O’ nun gurubundaki insanlar sadece yüzeysel olarak ilgilendiler, kadın ve erkeğin her ikiside anlayışsızlıkta eşit olduklarında muhtemel bir evliliğe heyecanlanmak zordur.
Evlenme töreni çok güzel bir olaydı. Bunu yeni evli çift için alışılmış parti serileri izledi. Bundan sonra George ve Esther hayattan emekliye ayrılmış gibi göründü. Mesleki işleri dahi o kadar iyi gitti ki avukatı olarak servisimde George’ un katkısı gerekti ve onu sevmeyi hiç bırakmadığım halde yıllar geçtikçe ortak yönlerimizin azaldıkça azaldığını fark ettik.
Onların mutlu olduğunu hayal edemiyorum. Yeterine duygu yoktu- Benim düşünebildiğim yolu buydu. Ve yirmi beşinci evlilik yıldönümlerinden birkaç hafta öncesine kadar şey bu düşüncemi değiştirecek hiç bir şey olmadı.
İşte ozamanlar büroma geldi. Küçük yuvarlak yüzü hevesle parlıyordu ve bana gümüş yıldönümü için alışılmamış planını anlattı. Küçük parlak gözleri bir şey anlatıyormuş gibi parladı. Kafamın oldukça karıştığını itiraf edeceğim. Sadece bu değil çünkü planı çok duygusal ve çok etkileyiciydi, fakat asıl sebep bu şeyi planlayanın ikinci evliliği boyunca sessiz bir hayat yaşayan ve sosyal ilişkilerden kaçan George Potter’dan çok sessiz, sıkıcı, yaşlı George Potter olmasıydı.
George’un bana dediğine göre bu şeyleri Esther’ın hatırı için yaptı. ”Onu memnun edecek” dedi. “Kadınlar bu tür şeylerden hoşlanır biliyorsun, ve bu bana doğru bir fikir gibi göründü, sen onun bir parçası olmak zorundasın. Çünkü Esther ve ben evlendiğimizde en iyi adam sendin.......yaşlı bayanı memnun etmek için bir tür fedakarlık.
Bunu George için söyleyeceğim; O, işleri yetersiz yapmadı. Esther’a alışılmış parti yerine 25 yıl önceki evliğinin mükemmel bir kopyasının verdi. Aynı bakan, şimdi çok yaşlı, ve diğer törende “Oh, promise me” parçasını çalan aynı kemancı bile vardı. O zamanki davetlilerin pek çoğu oradaydı, çoğumuz şimdi ak saçlıyız. Esther’ın 25 yıl önce giydiği aynı gelinliğin içinde olması, belki kalça etrafı genişlemişti, bir buket gelin gülü taşıması, yüzükleri taşıyan biri bile çok etkileyiciydi. Bazılarına saçma gelebilirdi ama çok eğlenceli ve çok etkileyiciydi.
Esher’e gelince, daha önce ondan daha güzel görünen bir kadın görmedim. Gerçekten güzel bir hava takınmıştı. Elbete bu kocanın sergilediği büyük bağlılığıa cevap vermek için , bir insandan daha az bir dişiden çok uzak olabilirdi. George’un kendisi o ilk evlilik törenindeki durum kadar korkmuştu.
Sonunda tören sona erdi ve davetliler bu olay için özel olarak işe alınan ahçılar tarafından hazırlanan zengin akşam yemeği için yemek odasına gittiler. George ve ben yalnız kaldık ve o yorgun olarak koltuğa gömüldü. Ellerimi omzuna yerleştirdim ve onu partisindeki başarı için kutladım
“Gerçekten başarı olarak mı değerlendiriyorsun ?”
George himself was a frightened as he had been on the occasion of their first wedding . “Mükemmel!” ve alaylı bir şekilde “Kesinlikle tam olarak evli hissetmelisin”
“Evet hissediyorum.” Bir veya iki dakika sessiz kaldı ve tekrar konuştuğunda sesi çok ciddi bir tondaydı.” Arkadaşım ve avukatım olarak sana açıklamam gereken bir şey var.” Bir saniye durakladı, sonra aniden sordu: “Benim ilk eşimi hatırlıyor musun ?”
“Althea mı?” Soru beni şaşırtmıştı “Gerçekten.”
“Biliyor musun,” diye garip bir sesle devam ederek “ o daha geçen yıl öldü”
“Aman tanrım, Ben yirmiyedi yıl önce öldüğünü zannediyordum” “Ben de” dedi yavaşça. ”Esther’le evlendiğim zaman dul olduğumu sanıyordum, fakat değilmişim. Ve eğer bir şey olursa, senden anlamanı istediğim mesele bu geceki Esther ve benim için gerçek bir evlilikti.
<!-- / message --><!-- sig -->
[Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
IF YOU WANT TO DOWNLOAD MORE GRAMMAR BOOKS CLICK [Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
Author: Betty Schrampfer Azar Publisher: Longman Pages: 567 [Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
|
|
| 05-11-2008 04:11 PM |
|
|
ZeNiTH
Moderator
Posts: 1,045
Location: Zenith
Group: Moderators
Joined: Nov 2006
Status:
Offline
Reputation: 18
Gender:
|
RE: English Stories "İngilizce Hikayeler Çevirisi Mevcut"ingilizce turkce Hikayeler Arsiv
Will of the Wind
William Brandon
M
rs. Hackett found her in her bedroom crying. She stood in doorway and said seriously, “ I came in to borrow some sugar, Sylvia. The door was open so I just walk in. Now what’s on earth ‘s wrong with you?
Sylvia sat up and dried her eyes. Her skirt was wrinkled and her black hair hung in disorder over her forehead. A pin had come out of her imitation lace collar and it had fallen down to catch in the little red buckle at her waist. She said shakily, “Hello, Mrs. Hackett. Nothing.”
Mrs. Hackett drew down the corners of her mouth. “Nothing, indeed. It’s because of Chip wanting leave here and go to Canton. Isn’t it? Of course it is.”
Sylvia pushed her hair aside out of her eyes. “ I won’t do it,” she said angrily. “I won’t.”
“Mm,” Mrs. Hackett said sourly. “A boy’s will is the wind’s will. ’That’s a poem. It’s the truest thing in the world. It doesn’t do any good to fight against it. Remember that and you’ll have it easier’’
“I won’t do it. I won’t move around to one mill after another all my life, and never have anything, no home, and no-nothing! I won’t!”
“Well it’s his job if he wants to give it up.”
“It isn’t! It’s just as much mine as it is his. I don’t believe in that old idea that a woman’s just a-a slave, to follow a man around whatever he happens to want to do!”
“Oh, you don’t,” Mrs. Hackett said. “And just what can you do about it?”
Sylvia bowed her head and dried her cheeks with her handkerchief. “I don’t know,” she said.
“Of course you don’t. You’re nothing but a child,” Mrs. Hackett said.” You’ll be twenty years finding out what to do and by that time it’ll be too late to do you any good. Unless there’s somebody around to tell you to begin with. Somebody who knows.”
Sylvia was not impressed. “What could you tell me Mrs. Hackett? What could anyone do? I’ve argued with him until I’m almost crazy but he – doesn’t even listen any more. He’s got his mind set on moving on, to something different that won’t be any different at all, and he’ll want to go again, and—“
“A boy’s will is the wind’s will, “ said Mrs. Hackett, “That’s what the poem says. It’s just as true of a man or an old man, for that matter. The older they get the truer it gets, I guess. Only they give up trying to do anything about it after so long a time.” She pushed up her lower lip and looked down her nose at Sylvia. “Like Mr. Hackett.”
Sylvia looked up, surprised. “You mean Mr. Hackett used to – want to—“
“He was the hardest man to hold down in this town. He got tired of everything, that was his trouble. It’s sort of laziness, that’s all it is. But he stuck here. He stuck, all right.”
“Why?” Sylvia asked. “What did you do?”
“Well,” Mrs. Hackett said, “you can take it for what it’s worth, Sylvia. It worked with Mrs. Hackett, I know that.”
“But what was it?”
“Whenever he got all excited about leaving here and going away some place to look for something he thought was better, I simply gave him his way. I didn’t oppose him in the least.”
Sylvia looked disappointed and confused. “Oh.”
“But,“ Mrs. Hackett said profoundly, “he didn’t know it. "
"I always took him on a trip. Just a week or so. And I kept him on the jump every minute of it. I always liked little trips around, anyway. Well, bye the time that man would get home again he’d be so tired of jumping around that he wouldn’t have left for a thousand dollars. "That,“ Mrs. Hackett said, “is something you find about men, Sylvia. They like to start but they like to get back home a whole lot more.”
Sylvia said doubtfully. “It doesn’t seem that Chip would—“
“Maybe he wouldn’t. I’m the last person in the world to try to give other people advice, Sylvia. Nobody wants it and I guess everyone has to live his own life, anyway. But Mr. Hackett says that they’re shutting down the mill for a week, and if Chip was to spend that week in a car traveling along fast from one place to another, without even a chance to catch his breath….Well, a boy’s will is the wind’s will’—the idea of that is that the wind can change in a minute.”
“But what if he wouldn’t want to go?”
“Mm. You tell him you want a little vacation before you move to Canton. If he thinks that you‘ve given in to him about moving to Canton, he’ll take you. You try it and see.”
They went up into Michigan, west to Wisconsin, down through Minnesota and Iowa and St. Louis to Memphis, east to Knoxville and up through Louisville to come to home. They were gone six days. Each day Sylvia arranged it so that they got up very early and were on the highway by daylight and she kept on the job, planning the things to visit at the next stop, until late at night. She called upon Chip to stop often at roadside stands and she filled him with hot dogs, soft drinks and bad coffee. She was surprised and delighted at the dull look that appeared in his eyes on the third day.
Mrs. Hackett came over the day after they returned to bring back the cup of sugar she had borrowed.
She said, “Well !” and paused expectantly, holding the cup of sugar in both hands.
“He went back to work today,” Sylvia said. There was a tired note in her voice. “He hasn’t said a thing about going to Canton for several days.”
“Mm! And what did he say when he got home?” She asked. “That he never thought home would look so good to him?”
Sylvia nodded. She sat down on a kitchen chair and for a moment seemed lost in thought. “He said exactly that,” she said at last.
“ You won’t even be able to get him to move out of the house to go to a movie for a month. I told you. “Wind’s will,” that’s the poem. They’re all alike, all men.” She put the cup of sugar on the kitchen cabinet and looked at Sylvia. “But I wouldn’t say that you look so happy about it, Sylvia. You’re tired.”
Sylvia rested her chin on her hand. She sighed and said, “I’m a little tired of this town, I guess. I was just thinking, when we came back yesterday, and it looked so …so old and so dirty and dull and tiresome…and I thought that we’ll spend all our lives here, with nothing to do except the same old … oh, I was just thinking.”
Mrs. Hackett drew back and looked at Sylvia seriously and then said. “You’re just tired, Sylvia. My goodness. That long trip—“
Sylvia looked up and her eyes were shining. “But I’m not tired,” she said. “I had a wonderful time.”
Türkçesi
Rüzgarın Hevesi
William Brandon
B
ayan Hackett onu yatak odasında ağlıyorken buldu. Kadın kapı aralığında durdu ve ciddi bir şekilde “Sylvia, biraz şeker ödünç almak için gelmiştim. Kapı açıktı ben de içeri girdim. Şimdi Allah aşkına neyin var yine?”
Sylvia dik oturdu ve gözlerini sildi. Eteği buruşmuştu ve siyah saçları alnının üzerine dağınık şekilde sarkmıştı. Taklit dantele benzeyen yakasından bir iğne dışarı çıkmıştı ve bluzundaki küçük kırmızı kopçayı tutturmak için aşağı doğru uzanıyordu. Sesi titreyerek “Merhaba Bayan Hackett, bir şey yok” dedi.
Bayan Hackett çenesinin kenarlarını ovarak “hiç bir şey yok, gerçekten. Chip’in buradan ayrılıp Canton’a gitmek istemesinden dolayı, değil mi. Elbetteki öyle.”
Sylvia saçlarını gözlerini önünden yanaklarına doğru itti. Sinirli şekilde “Bunu yapmayacağım” dedi . “Yapmayacağım.”
Karamsar bir şekilde “hımm” dedi Bayan Hackett. “’Genç bir erkeğin arzuları rüzğarınki gibidir.’ Bu bir şiirdir. Dünyadaki en doğru şey. Buna karşı savaşmanın hiç bir faydası yoktur. Bunu hatırla ve böylece daha kolay kabulleneceksin”
“Bunu yapmayacağım . Hayatım boyunca bir değirmenden ötekine dolaşmayacağım, ve asla bir şeyin olmayacak, evin olmayacak, hiç bir şeyin olmayacak; bunu yapmayacağım.”
“Bu onun işi isterse bırakabilir.”
“Öyle değil . Onun olduğu kadar benim de işim. Şu eski fikre,- Kadını her istediğini yapmak isteyen bir erkeğin peşinden koşan bir köle gibi gören - fikre inanmıyorum!”
“Ooo , inanmıyor musun?” “Peki, sen onunla ne yapabilirsin?” dedi Bayan Hackett.
Sylvia başını öne eğdi ve yanaklarını mendiliyle kuruladı. “Bilmiyorum” dedi.
“Elbette bilmezsin. Henüz daha bir çocuksun.” dedi Bayan Hackett. “Ne yapacağını öğrenene kadar yirmi yaşına basacaksın ve ve o zaman da kendin için bir şeyler yapmak için çok geç olacak. Tabii etrafında bulunanlardan biri sana nereden başlayacağını söylemediği sürece. Birisi kim bilir.”
Sylvia etkilenmemişti. “Bana ne söyleyebilirsiniz ki , Bayan Hackett? Kim ne yapabilir ki? Onunla deli oluncaya kadar tartıştım fakat beni dinlemedi bile. Gitmeyi kafasına koymuş, sonunda hiç bir farklılık yaratmıyacak farklı bir şeye ve tekrar gitmek isteyecek ve…”
“Genç bir erkeğin arzuları rüzğarın isteğidir” dedi Bayan Hackett. Şiirin söylediği bu. Bu konu genç bir erkek için ne kadar doğruysa yaşlı bir adam için de öyledir. Yaşlandıkça daha doğru olur, tahminimce. Sadece çok uzun bir zaman sonra bu konu hakkında bir şeyler yapmayı bırakırlar.” Alt dudağını yukarı doğru büktü ve burnundan aşağıya Sylvia’ya baktı. “Bay Hackett gibi” dedi.
Sylvia kafasını kaldırdı, şaşırmıştı. “Yani Bay Hackett da gitmek isterdi….?”
“Bu kasabada tutulması en zor adamdı. Onun sıkıntısı herşeyden bıkmasıydı. Bir çeşit tembellikti, hepsi bu kadar. Fakat burada kaldı. Burada kaldı, tamam mı?”
“Niye , ne yaptınız ki?” diye sordu Sylvia.
“Şey, değeri ne ise o kadarıyla alabilirsin, Sylvia. Bay Hackett’ta işe yaradı, bunu biliyorum.”
“Fakat o neydi?”
“Ne zaman burayı terk edip ve daha iyi olduğunu düşündüğü birşeyler bulacağı başka yerlere gitmekle ilgilendiyse; ben açıkça ona yolu gösterdim. Hiç bir şekilde ona engel olmadım.”
Sylvia şaşırmış ve hayal kırıklığına uğramış bir şekilde baktı “Yaa! ” dedi.
“Fakat “ dedi Bayan Hackett “O bunu bilmiyordu."
"Her zaman onu bir geziye çıkardım. Sadece bir hafta veya biraz fazla . Gezinin her dakikasında onu meşgul ettim. Neyse küçük gezilerden her zaman hoşlanmışımdır. Yani , tekrar eve geldiği zaman o etrafta dolaşmaktan çok yorgun düşmüş olurdu ki bin dolar verseydiniz bile tekrar gitmezdi." “Bu” dedi Bayan Hackett “senin erkekler hakkında öğrendiğin bir şey, Sylvia. Onlar başlamaktan hoşlanır ama en sonunda eve dönmekten çok daha fazla hoşlanırlar.”
Sylvia tereddütle “Chip vazgeçecek gibi gözükmüyor”
“Belki vazgeçmeyecek. Dünyada diğer insanlara öğüt verecek son kişiyim, Sylvia . Kimse tavsiye istemez ve bence herkes yine de kendi hayatını yaşamak zorundadır. Fakat Bay Hackett değirmeni bir haftalığına kapatacağını söylüyor, ve eğer Chip bu haftayı bir şehirden diğerine hızlıca, hatta nefes almasına bile fırsat vermeden arabayla yolculuk yaparak geçirirse….. genç bir adamın isteği, rüzğarın isteğidir. Bu rüzğarın bir dakika içinde değişebileceği fikridir.”
“Fakat; ya gitmek istemezse?”
“Hımm, sen ona Canton’a gitmeden önce ufak bir tatile çıkmak istediğini söyle. Eğer senin Canton’a gitme fikri hakkında ona boyun eğdiğini düşünürse, seni tatile ***ürür. Dene ve gör.”
Michigan’ın kuzeyine, doğuya Winconsin’e, aşağı doğru Minnesota ve Iowa ve St. Louis’den Memphis’e, batıya Knoxville’ne ve eve gelmek için yukarıya Louisville’ye gittiler. Altı günlüğüne gitmişlerdi. Her gün Sylvia geziyi düzenledi dolayısiyle çok erken kalktılar ve gündüzleri otoyoldaydılar ve bir dahaki duracakları yerde neleri ziyaret edeceklerini planlama işini Sylvia gece geç saatlere kadar sürdürdü. Sylvia Chip’ten sık sık yol kenarındaki büfelerde durmasını istedi ve ona sosisli sandöviç , alkolsüz içecekler ve kötü kahve yedirip içirtti. Üçüncü gün Chip’in gözlerinde görünen donuk bakışlara şaşırıp ve sevindi.
Döndüklerinin ertesi günü Bayan Hackett ödünç almış olduğu bir kase şekeri geri vermek için çıka geldi.
“Eee!?!” dedi ve her iki eliyle şeker kabını tutarak umutla bekledi.
“Bugün işe geri döndü” dedi Sylvia. Sesinde yorgun bir ifade vardı. “Bir kaç gündür Canton’a gitmeyle ilgili bir şey söylemedi!”
“Hımmm ! Peki eve geldiğinde ne söyledi ?” diye sordu. “Evin ona hiç bu kadar güzel göründüğünü asla düşünmediğini.” söyledi. Sylvia başını salladı. Mutfak sandalyesinin birine oturdu ve bir an için düşüncelere dalmış gözüktü. “Aynen öyle söyledi!” dedi en sonunda.
“Bir ay boyunca onu sinemaya gitmek için bile evin dışına çıkaramayacaksın. Sana söylemiştim.”Rüzgarın arzuları” işte şiir bu. “ Onların hepsi aynı ,bütün erkekler”. Şeker kasesini mutfak dolabına koydu ve Sylvia’ya baktı. “Ama senin bu konudan çok mutlu göründüğünü söyleyemem. Çok yorgunsun.”
Sylvia çenesini ellerinin üzerine dayadı. İçini çekti ve “Sanırım bu kasabadan bir parça sıkıldım. Sadece dün geri geldiğimizde düşündüm ve bu kasaba çok eski, kirli, sıkıcı, bunaltıcı göründü ve düşündüm de bütün ömrümüzü burada geçireceğiz, yapacak bir şey olmadan sadece aynı eski ….Aman, Sadece düşünüyordum!”
Bayan Hackett geri çekildi ve ciddi bir şekilde Sylvia’ya ya baktı ve “Sadece yorgunsun, Sylvia. Aman Allahım, şu uzun gezi …..”dedi.
Sylvia başını kaldırıp baktı, gözleri parlıyordu. “Fakat ben yorulmadım ki” dedi. Harika bir zaman geçirdim.
<!-- / message --><!-- sig -->
[Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
IF YOU WANT TO DOWNLOAD MORE GRAMMAR BOOKS CLICK [Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
Author: Betty Schrampfer Azar Publisher: Longman Pages: 567 [Englishpractise.NET] Guest users may not see the links,So you need toRegister or Login
|
|
| 05-11-2008 04:12 PM |
|
|
|
|
Free English Forums,Ingilizce Pratik,Ingilizce forum,Ingilizce Chat,ESL-EFL Forum
/
Vocabulary Writting Reading Speaking Homework Forums
/
Translation - Ceviri
/
English Stories "İngilizce Hikayeler Çevirisi Mevcut"ingilizce turkce Hikayeler Arsiv
