Best Looking Girl in Town
Thyra Samter Winslow


F rom the time she was thirteen Rilla Mabry had been ashamed of her appearance. It was then that she started growing taller than the other girls. She was also awkward as well as tall and she was too thin.
By the time she was twenty she was fully convinced that her appearance was really something terrible . All of the other girls seemed little and cute and attractive. No matter what Rilla wore it seemed wrong. She was much too tall to wear tailored clothes. And thin dresses hung around her loosely.
All of the girls and boys in the group liked Rilla. She was a fine girl – if you could forget the way she looked. Even her hair was wrong-rather stringy- but she had a pleasant and attractive face.
In spite of her looks Rilla had a boy friend. He was Patrick Redding and his father kept a grocery store. Pat wasn’t any great price –but then you couldn’t expect Rilla, with her looks to do any better. People feel that Rilla ought to be satisfied. Pat was a nice looking boy, and he shouldn’t be considered unimportant.
Rilla didn’t consider Pat unimportant. She was grateful to him for being nice to her. She was as pleasant and as friendly as she could be. As a matter of fact she liked Patrick a lot. He was fun to be with. She would have been perfectly satisfied except for the fact that she was in love with Shane Tennant. All of which did her little good – for Shane was the price of the town. Shane’s father was a banker – and rich.
Kasabadaki En Güzel Kız
Thyra Samter Winslow

On üç yaşından beri Rilla Mabry görünüşünden utanıyordu. Bu yaştan sonra diğer kızlardan daha uzun olmaya başladı. Aynı zamanda beceriksiz, çok ince ve oldukça uzundu.
Yirmi yaşına geldiğinde görünüşünün korkunç olduğuna tamamen ikna olmuştu. Diğer kızların hepsi kısa, sevimli ve çekiciydi. Rilla ne giyse, kötü görünüyordu. Çok uzun olduğundan hazır elbiseler tam anlamıyla üzerinde asılı şekilde duruyordu.
Gruptaki bütün kızlar ve erkekler Rilla’yı seviyordu. İyi bir kızdı,eğer görünüşüne kulak asmazsanız. Çok ince olduğu için saçı bile kötü görünüyordu, fakat çok hoş ve çekici bir yüzü vardı.
Görünüşüne rağmen Rilla’nın bir erkek arkadaşı vardı. O Patrick Redding’ti ve babasının bir bakkalı vardı. Pat fazla etmezdi, fakat bakışlarıyla Rilla’dan da fazla birşey bekleyemezdiniz. İnsanlar Rilla’nın tatmin olması gerektiğini düşünürlerdi. Pat iyi görünüşlü bir çocuktu ve önemsiz olduğu düşünülmemeliydi.
Rilla Pat’in önemsiz olduğunu düşünmüyordu. Kendisine iyi davrandığı için o da ona karşı saygılıydı. Elinden geldiğince ona hoş ve arkadaşça davranıyordu. Aslında Pat’i çok seviyordu. Onunla birlikte olmak eğlenceliydi. Shane Tannent’a aşık olmasaydı çok memnun olabilirdi. Bunun faydası yoktu zira Shane kasabanın gözdesiydi. Shane’in babası bankacıydı ve zengindi.

Not: Devami icin uye olunuz ve diger hikayelerle beraber indiriniz..

Hikayeleri indirmek icin uye olmaniz gerekmektedir..
Butun hikayeler ingilizce ve turkce tercumeleri ile mevcuttur..
Iyi okumalar..

Ed Wallace
He threw the back covers and sat up on his bed, his feet feeling along the cold floor for his slippers, the telephone ringing insistently a little distance away.
He turned on the light and picked up the phone.
“This is Doctor Benson,” he said.
The November wind was bringing sounds of winter as it blew around the little white house. The doctor got into his clothes. He went to the table and stared at his watch, his spirit complainig at the job ahead oh him.
Two o’clock. His mind also complained at the horrible hour and he wondered why children always had to be born at such improper times. He took up two small satchels: the short pill bag, as the people of the town knew it, and the long obstetrical case- the baby bag they called it.
Doctor Benson stopped a moment to light a cigarette, then put the pack of cigarettes in his overcoat pocket. The wind felt like a surgeon’s knife at his face as he opened the door and ran, bending low, around the driveway to the garage.
His car started with difficulty, coughed a half-dozen times as he drove down the driveway but then began to run more smoothly as he turned down Grass Street and on to the deserted highway.
Mrs. Ott Sorley, whom Doctor Benson was on his way to visit, already had almost a dozen children, but it seemed to the doctor that never once she had a baby in good weather, nor in daylight.
And while Doctor Benson was a country doctor, he was still a young man and couldn’t find the pleasure that his father, “the old Doc Benson”, had found in seeing Ott, the father, always two or three babies behind in the payment of his baby bills.
It was a long ride out to Sorley farm and the sight of a man walking alone along the country road, as seen just ahead by the lights of the car, was a welcome relief to the doctor. He slowed down and looked at the man walking along with difficulty against the wind, a little package under his arm.
Coming alonside, Doctor Benson stopped and invited the man to ride. The man got in.
“Are you going far?” asked the doctor.
“I’m going all the way to Detroit,” said the man, a rather thin man with small black eyes filled with tears from the wind. “Could you give me a cigarette?”
Doctor Benson unbuttoned his coat, then remembered the cigarettes in the outer pocket of his overcoat. He took out the package and gave it to the rider who then looked in his own pockets for a match. When the cigarette was lighted, the man held the package a moment, then asked, “Do you mind, mister, if I take another cigarette for later?” The rider shook the package to remove another cigarette without waiting for the doctor to answer. Doctor Benson felt a hand touch his pocket.
“I’ll put them back in your pocket,” the little fellow said. Doctor Benson put his hand down quickly to receive the cigarettes and was a little irritated to find them already in his pocket.
After a few minutes Doctor Benson said: “So you’re going to Detroit?”
“I’m going out to look for work in one of the automobile plants.”


“Are you a mechanic?” asked the doctor.
“More or less. I’ve been driving a truck since the war ended. But I lost my job about a month ago.”
“Were you in the army during the war?”
“Yeah, I was in the ambulance section. Right up at the front. Drove an ambulance for four years.”
“Is that so?” said Doctor Benson. “I’m a doctor myself. Doctor Benson is my name.”
“I thought this car smelled like pills,” the man laughed. Then he added, more seriously, “My name is Evans.”
They rode along silently for a few minutes and the rider moved himself in his seat and placed his package on the floor. As the man leaned over, Doctor Benson caught his first good look at the small, catlike face.
The doctor also noticed the long deep scar on the man’s cheek, bright and red-looking as though it were of recent origin. He thought of Mrs. Ott Sorley and reached for his watch. His fingers went deep into his pocket before he realized that his watch was not there.
Doctor Benson moved his hand very slowly and very carefully below the seat until he felt the holster in which he always carried with him his automatic pistol.
He drew out the pistol slowly and held it in the darkness at his side. Doctor Benson stopped the car quickly and pushed the nose of his gun into Evans’ side.
“Put that watch into my pocket,” he said angrily.

The rider jumped with fear and put up his hands quickly. “My God, mister,” he whispered. “I thought you….”
Doctor Benson pushed the pistol still deeper into the man’s side and repeated coldly, “Put that watch into my pocket before I let this gun go off.”
Evans put his hand in his own vest pocket and later, with trembling hands, tried to put the watch into the doctor’s pocket. With his free hand Doctor Benson pushed the watch down into his pocket. He opened the door and forced the man out of the car.
“I’m out here tonight, probably to save a woman’s life, but I took the time to try to help you,” he said to the man angrily.
Doctor Benson started the car quickly and the wind closed the door with a loud noise. He put the pistol back into the leather holster under the seat and hurried on.
The drive up the mountain to the Sorley farm was less difficult than he had feared and Ott Sorley had sent one of his older boys down the road with a lantern to help him across the old wooden bridge that led up to the little farm-house.
Mrs. Sorley’s many previous experiences with bringing children into the world apparently helped her greatly because she delivered this child with little difficulty and there was no need on Doctor Benson’s part for the instruments in the long bag.
After it was over, however, Doctor Benson took out a cigarette and sat down to smoke.
“A fellow I picked up in my car on my way up here tonight tried to rob me,” he said to Ott, feeling a little proud. “He took my watch. But when I pushed my .45 pistol into his side he decided to give it back to me.”
Ott smiled wide at such an exciting story coming from young Doctor Benson.
“Well, I’m glad he gave it back to you,” Ott said. “Because if he hadn’t, we wouldn’t have any idea what time the child was born. What time would you say it happened, Doc?”
Doctor Benson took the watch from his pocket.
“The baby was delivered about thirty minutes ago, and right now it’s…” He walked over to the lamp on the table.
He stared strangely at the watch in his hand. The crystal was cracked and the top was broken. He turned the watch over and held it closer to the lamp. He studied the worn İ n s c r i p t i o n :
“To Private T. Evans, Ambulance Section, whose personal bravery preserved our lives the night of Nov. 3, 1943, near the Italian front. Nurses Nesbitt, Jones, and Wingate.”


Şüpheli Bir Olay

Ed Wallace
Üzerindeki örtüyü fırlattı ve yatağının üstünde oturur vaziyete geldi, ayağıyla soğuk zemin üzerindeki ev terliklerini arıyordu ve az ötede bulunan telefon ısrarla çalıyordu.
Işığı yaktı ve telefonu açtı.
“Ben Doktor Benson,” dedi.
Kasım rüzgarı küçük beyaz evin etrafında estikçe kıştan haberler getiriyordu. Doktor elbiselerini giydi. Masaya doğru gitti ve bir an için saatine bir göz attı, ruh hali az sonra yapacağı işten şikayet ediyordu.
Saat tam iki. Aklı da bu berbat saatten şikayetçiydi ve bebeklerin neden hep böyle uygunsuz zamanlarda doğurulmak zorunda olduklarını merak etti. Yanına iki küçük çanta aldı: Kasabadaki insanların bildiği adıyla kısa hap çantası ve_ yine onların bebek çantası dedikleri_ uzun doğum aletleri kutusu.
Doktor Benson sigara yakmak için bir an durdu, sonra sigara paketini paltosunun cebine koydu. Kapıyı açıp, garajın önündeki yolun etrafından eğilmiş bir halde garaja doğru koşarken, yüzüne çarpan rüzgar bir cerrahın neşteri gibi kendisini hissettiriyordu.
Arabası güçlükle çalıştı, garaj çıkışındaki yoldan aşağı inerken bir kaç kez tekeldi ama sonra Grass Caddesi’ne ve oradan da terkedilmiş otobana doğru döndüğünde daha düzgün çalışmaya başladı.
Doktor Benson’ın ziyaret etmek için yola çıktığı Bayan Ott Sorley, hali hazırda neredeyse bir düzine kadar çocuk sahibiydi ama doktora sanki daha önce ne hiç güzel bir havada, ne de gün ışığında çocuk doğurmuş gibi gelmişti.
Ve bir taşra doktoru olmakla birlikte Doktor Benson, halen genç bir adamdı ve babası “yaşlı Dr. Benson”ın; bebeklerinin masraflarıyla biriken faturaların ödenmesinde her zaman iki veya üç bebek geride kalan babayı, yani Bay Ott’u, ziyaret etmekten aldığı zevki bulamıyordu.
Sorley çiftliğine giden yol oldukça uzundu ve taşra yolu boyunca tek başına yürüyen bir adamın arabanın farlarının hemen önündeki görüntüsü doktor için rahatlatıcı bir karşılamaydı. Arabayı Yavaşlattı ve kolunun altındaki küçük bir paketle rüzgara karşı güçlükle yürüyen adama baktı.
Doktor Benson yürüyen aanına yanaşıp durdu, ve adamı gideceği yere götürmeye davet etti. Adam da bindi.
“Uzağa mı gidiyorsunuz?” diye sordu doktor.
“Ta Detroit’e kadar gidiyorum” dedi oldukça ince olan adam, soğuktan yaşlarla dolmuş küçük siyah gözleriyle. “Bana bir sigara verebilir misiniz?”
Doktor Benson paltosunun düğmelerini açtı, sonra dış cebine koyduğu sigaraları hatırladı. Paketi çıkardı, ve daha sonra kendi ceplerinde kibrit arayan yolcuya verdi. Sigara yandığında, adam paketi bir an için tuttu ve “Sonra içmek için bir sigara daha almamın bir sakıncası var mı bayım?” diya sordu. Doktorun cevap vermesini beklemeden paketi salladı ve bir sigara daha aldı. Doktor Benson bir elin cebine dokunduğunu hissetti.
“Onları tekrar cebinize koyacağım,” dedi ufak tefek adam. Doktor Benson sigaraları almak için elini çabucak aşağı indirdi ve zaten cebinde olduklarını farkedince biraz canı sıkıldı.
“Detroit’e gidiyorsunuz öyle mi?” dedi Doktor Benson bir kaç dakika sonra.
“Otomobil fabrikalarından birinde iş aramak için gidiyorum.”


“Tamirci misiniz?” diye sordu doktor.
“Öyle de denebilir. Savaş sona erdiğinden beridir bir kamyon kullanıyordum. Ama yaklaşık bir ay önce işimi kaybettim.”
“Savaş sırasında orduda mıydınız?”
“Evet, ambulans kısmındaydım. Tam cephenin ortasında. Dört yıl boyunca bir ambulans sürdüm.”
“Öyle mi?” dedi Doktor Benson. “Ben de bir doktorum. Adım Doktor Benson.”
“Bu arabanın ilaçlar gibi koktuğunu düşünmüştüm,” diye güldü adam. Sonra, daha ciddi bir biçimde, “Benim adım da Evans, diye ekledi. ”
Yol boyunca bir kaç dakika sessizce ilerlediler ve yolcu, koltuğunda döndü ve paketini aşağıya koydu. Adam aşağı eğildiğinde, Doktor Benson küçük, kediye benzeyen yüzü ilk kez yakından görme fırsatını yakaladı.
Doktor aynı zamanda adamın yanağındaki, yakınlarda olmuş canlı ve kırmızı görünen uzun ve derin yara izini fark etti. Bayan Ott Sorley aklına geldi ve saat için elini cebine attı. Parmakları cebinin derinliklerinde indiğinde, saatinin orada olmadığını fark etti.
Doktor Benson elini çıkarıp, içinde her zaman beraberinde taşıdığı otomatik tabancası olan deri tabanca kılıfını hissedene kadar, yavaş ve dikkatli bir şekilde koltuğun altına indirdi.
Karanlıkta tabancayı yavaşça çıkarıp yanında tuttu. Doktor Benson arabayı hızla durdurdu ve silahının burnunu Evans’ın yüzüne doğru bastırdı.
“Koy şu saati cebime” dedi sinirlice.
Sürücü korkudan sıçradı ve hemen ellerini yukarı kaldırdı. “Tanrım, bayım,” dedi kısık bir sesle. “Sanırım siz…”
Doktor Benson tabancayı adamın yüzünde daha da derine bastırdı ve soğuk bir sesle tekrarladı, “Ben silahı patlatmadan önce koy şu saati cebime.”
Evans elini yeleğinin cebine soktu ve sonra, titreyen elleriyle, saati doktorun cebine koymaya çalıştı. Boşta kalan eliyle Doktor Benson saati cebinin içine doğru itekledi. Kapıyı açtı ve adamı arabanın dışına attı.
“Gecenin bu vaktinde bir kadının muhtemelen hayatını kurtarmak için buradayım, ama yine de sana yardım etmek için zamanımı harcadım,” dedi adama sinirli bir şekilde.
Doktor Benson arabayı çabucak çalıştırdı ve rüzgar kapıyı büyük bir gürültüyle kapattı. Tabancayı tekrar koltuğun altındaki deri kılıfına koydu ve aceleyle yoluna devam etti.
Sorley çiftliğine giden yoldaki dağa tırmanış, korktuğundan daha az zordu ve Ott Sorley büyük oğullarından birini elinde bir fenerle yolun aşağısına, küçük çiftlik eve giden eski tahta köprünün üstüne ona yardımcı olması için göndermişti.
Bayan Sorley’in çocuklarını dünyaya getirmedeki önceki deneyimleri, görünüşe göre ona oldukça yardımcı olmuştu çünkü bu çocuğu çok az zorlanarak doğurmuştu ve Doktor Benson için bu, uzun çantadaki aletlere ihtiyaç olmadığı anlamına geliyordu.
Sonunda, her şey bittiğinde, Doktor Benson bir sigara çıkardı ve içmek için oturdu.
“Bu gece buraya gelirken yolumun üzerinde arabama aldığım bir adam beni soymaya çalıştı,” dedi Ott’a biraz gururlu bir ifadeyle. “Saatimi aldı. Ama .45’lik tabancamı yüzüne dayadığımda onu bana geri vermeye karar verdi.”
Ott, genç Doktor Benson’ın anlattığı bu ilginç öyküye heyecanla gülümsedi.
“İyi, onu size geri verdiğine sevindim,” dedi Ott. “Çünkü eğer vermemiş olsaydı, çocuğun ne zaman doğduğu hakkında en ufak bir fikrimiz olmazdı. Ne zaman doğmuştur sizce, Dr.?”
Doktor Benson cebinden saati çıkardı.
“Bebek yaklaşık otuz dakika önce doğdu, ve tam şu anda saat…” Masanın üzerindeki lambaya doğru yürüdü.
Elindeki saate tuhaf bir şekilde dikti gözlerini. Cam çatlamıştı ve üst kısmı kırılmıştı. Saati ters çevirdi ve lambaya daha da yaklaştırdı. Aşınmış olan oyma yazıyı inceledi:
“ 3 Kasım 1943 gecesi kişisel cesaretiyle hayatlarımızı kurtaran Er T. Evans’a, Ambulans Kısmı. Hemşireler Nesbitt, Jones, and Wingate.”